Hoe Werken Achtervleugels in de Formule 1?

Achtervleugels in de Formule 1 zijn cruciale aerodynamische componenten die neerwaartse kracht (downforce) genereren, wat de tractie en bochtenprestaties verbetert. Deze vleugels, gemonteerd aan de achterkant van de auto, bestaan uit een hoofdvlak en een kleinere flap die samenwerken om de luchtstroom omhoog af te buigen, waardoor een drukverschil tussen de boven- en onderzijde ontstaat. Dit drukverschil resulteert in een neerwaartse kracht die de auto op het asfalt drukt, wat de grip en stabiliteit verbetert, vooral in snelle bochten. Het ontwerp, de hoek en de positie van de achtervleugel kunnen worden aangepast om het downforceniveau te optimaliseren voor specifieke baantomstandigheden en voorkeuren van de coureur.

Wat doet de achtervleugel in de F1?

De achtervleugel in de Formule 1 dient meerdere doelen, voornamelijk gericht op aerodynamische prestaties. Zijn voornaamste functie is het genereren van downforce, een neerwaartse kracht die de auto op het asfalt drukt, waardoor de grip van de banden toeneemt en hogere bochtsnelheden mogelijk zijn. De achtervleugel creëert neerwaartse kracht om de aandrijfwielen op het wegdek te drukken. Ook stabiliseert het de achterophanging.

De achtervleugel draagt echter ook bij aan de luchtweerstand van de auto, wat de topsnelheid op rechte stukken kan beïnvloeden. Over het algemeen produceren vleugels met hogere downforce meer luchtweerstand, waardoor de auto langzamer wordt op het rechte stuk. Daarom kiezen teams op circuits met veel rechte stukken voor kleinere achtervleugels om de luchtweerstand te verminderen en de topsnelheid te verhogen.

Daarnaast speelt de achtervleugel een rol in het balanceren van de aerodynamica van de auto, samenwerkend met de voorvleugel en andere aerodynamische componenten om stabiliteit te behouden en prestaties te optimaliseren. Teams stemmen de hoek, vorm en grootte van de achtervleugel af op het circuit en de weersomstandigheden.

Waarom hebben Formule 1-auto’s vleugels?

Vleugels spelen een essentiële rol in het stevig op de grond houden van de auto’s. De snelheden van meer dan 360 km/u die auto’s soms bereiken, zijn hoog genoeg om ze te laten opstijgen.

In tegenstelling tot vliegtuigen is een auto bedoeld om op het asfalt te racen. Vliegtuigen zijn uitgerust met vleugelprofielen die hen helpen bij een optimale snelheid op te stijgen. Auto’s bereiken echter vergelijkbare snelheden als vliegtuigen met een vergelijkbaar gewicht. Er is een grote kans dat auto’s van de grond komen en de bestuurder de controle verliest, wat catastrofaal zou zijn.

De vleugels van een auto zijn in feite omgekeerde vleugelprofielen ten opzichte van die op een vliegtuig. Het doel van deze vleugelprofielen is het genereren van een downforce die meerdere keren het gewicht van de auto bedraagt. Dit zorgt ervoor dat de auto stevig op het asfalt blijft. Hierdoor hebben de autobanden goede grip op het asfalt en slipt de auto niet in bochten. De bestuurder kan daardoor beter manoeuvreren.

De voorvleugel van een Formule 1-auto draagt bij aan 40% van de neerwaartse kracht. Ze zijn verantwoordelijk voor het richten van de luchtstromen naar de bodemplaat van de auto. Omdat de voorvleugel het eerste onderdeel is dat lucht raakt, stroomlijnt deze de luchtstroom verder. Een deel van de lucht wordt naar de zijluchtinlaten geleid voor motorkoeling. De rest van de lucht wordt zodanig geleid dat het minder luchtweerstand oplevert.

De achtervleugel van de auto heeft een minder grote kromming dan de voorvleugels en bevindt zich hoog boven de auto. Deze vleugels hebben zijplaten en leveren tot 20% van de neerwaartse kracht. Deze downforce helpt de auto te stabiliseren aan de achterkant, zodat de achterkant niet wegglijdt in bochten.

Vertaling uit het Engelse artikel “Hoe Werken Achtervleugels in de Formule 1?“